|
|
 |
|
|
يادداشتي درباره
صدوسي و اند اثر فارسي در موسيقي
محمد تقي دانش پژوه فاضل
محترم آقاي كرامت رعنا حسيني در ص 50 و 51
شماره 110 اين مجله دربارة مقالت اين جانب «صدوسي
و اند اثر فارسي در موسيقي» چند نكته اي
ايراد كرده اند كه بريا من بسيار سودمند
بوده است و از ايشان بسيار سپاسگزارم و
بسيار خوشوقتم كه فضلاء ايراني دنبال اين
قبيل كارها ميروند و اين مسائل را روشن تر
ميسازند. اينك در دنبال گفتار ايشان عرض
ميكنم: 1
– خيام رايك رساله بيشتر در موسيقي نيست و
آنهم به عربي است . در خيامي نامه هم از
همين نسخه بهره برده شده است. 2
– شكرالله بن احمد شيرواني آماسيوي، گويا
همان بهجه الروح را به تركي ترجمه كرده وآن
در مجله شهبال چاپ شده است گويا او اين
رساله را از صفي الدين ارموي پنداشته و
رساله الايقاع ناميده است. نوشته اند كه
اين مجله در مدرسه موسيقي هست، من آنجا
رفتم و آن را نيافتم. 3
– رساله اخوان الصفاء گويا يكبار در سده
ششم بنام مجمل الحكمه بفارسي درآمده و
همان را كسي با تغييراتي بنام «تيمور مرد
خراسان» كرده است همانكه در بمبئي گويا
دوبار چاپ شده است (ديباچه يواقيت العلوم) . 4
– چنانكه استاد اجل جناب همائي در تلفون
به من فرموده اند نسخه خلاصه الانكار در
كتابخانه ثقفه الاسلام در تبريز است. 5
– نسخه موسيقي شادروان بديع الزمان
فروزانفر همان رساله موسيقي امير خان
كوكبي گرجي مطرب شاه سلطان حسين صفوي است
كه من دو نسخه از آن را شناساندهام. اين
نسخه اصل است و شاهانه و شايسته است كه به
چاپ برسد. از
خداوند توفيق بيشتر آقاي كرامت رعنا حسيني
را ميخواهم. |
|
|
|