)
او سيماي متمايزي بود - وآنچه اين تمايز حرمتآميز را به وي ميبخشد، تنها جايگاه بلند علمي و هنرياش نيست، سنت شكني اوست. اما «ابنسينا» فقط ويرانگر نيست. او سنتهاي كهنه و دست و پاگير را طرد ميكند تا بر ويرانه آنها سنتهاي تازهاي با ظرفيتهاي بيشتر پايه بگذارد. ازشك تا يقين راه بلندي نيست. ابنسينا از «شك» و «يقين» تركيب يگانهاي ميسازد. او به همه معيارهاي پذيرفته شده – وگاه حتي بظاهر تقديسآميز- شك ميكند. حقيقت در سرزمين شك ميرود. و اين شك علمي است كه حركت و پويش را ميطلبد. و درمسير اين كاوش و پويش او به مرزهاي تازهاي دست مييابد، مرزهاي قهرماني كه فقط جانهاي مختلف شوريده را مجال دستيابي به آنست.
او «شك» را بخاطر
نگهباني «حقيقت» ميخواست، ميخواست،چرا
كه سنت پرستي خشك به گذشتهگرائي ميكشد و
سرانجان آن جمود و تعصب است،تعصبي كه
هميشه به جهل لبخندزده تا بروي علم شمشير
بكشد. اين كلام ابنسيناست كه : «تعصب درعمل
و فلسفه مانند هر تعصبي نشانه خامي و
بيمايگيست و هميشه به ضرر حقيقت تمام
ميشود و شأن خردمندان نيست.»(1)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)