)
امامزاده را مي گويند كه «كوسه» بود
و از پريشاني
اوضاعش ميل تاهل نداشت و ياران تا وقتي او
زنده بود دست از طلبزن و ازدواج كوتاه ميداشتند
كه حرمتش بلند بماند. پس از او به «پير
معصومی» دل بستند كه در همان حوالي ميزيست
و هفت دختر داشت. اين شد كه دود و دم زندگي
را به راه انداختند و حجيج را برپا نهادند
و حجيجيها را كه اولاد و احفاد آنانند.
يكي از هفت تن به نام «مريد سرخ»همچون
مرادش اجاق كور بود و طايفه ايي از او
نماند. ششتاي ديگر كه شش طايفه حجيجي از
آنها هستند به اين نامها بودند. «ولي» كه
طايفه «ولی
يا» (ليها)
از اوست «اسماعيل»، «مصطفي» كه طايفهاش
را به كردي «كامُسَفال»3
مينامند «محمد» كه طايفه «محمد خالد» و
طايفه «كرم» از او است، «صوفي» و «اولياء».
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)