|
بيشترين آنان و همچنين زرتشتيان
كنوني ايران، پيدايي نوروز را به زمان
پادشاهي پيشداديان ميدانند، و ميگويند
جمشيد چهارمين شاهنشاه از اين خاندان، اين
روز بس بزرگ را بن افكند. فردوسي آن جا كه در
بارة جمشيد و پادشاهي او سخن ميسرايد، چنين
ميگويد1
گذركرد
زان پس به كشتي بر آب ز كشور به كشور برآمد
شتاب
چنين
سال پنجه بورزيد نيز
نديد از هنر بر خرد بسته
چيز
[5]
همان
كردنيها چون آمد پديد به گيتي جز از خويشتن كس
نديد
چو
آن كارهاي وي آمد بجاي ز جاي مهين برتر آورد
پاي
به
فر كياني يكي تخت ساخت چه مايه بدو گوهر اندر
نشاخت
كه
چون خواستي ديو برداشتي ز هامون به گردون بر
افراشتي
چه
خورشيد تابان ميان هوا نشسته برو شاه فرمان
روا
جهان
انجمن شد بر تخت اوي فرو مانده از فرة بخت اوي
به
جمشيد بر گوهر افشاندند مر آن روز را روز نو
خواندند
سر
سال نو هرمز فروردين بر آسوده از رنج تن، دل ز
كين
بزرگان
به شادي بياراستند مي و جام و رامشگران
خواستند
چنين
روز فرخ از آن روزگار بمانده از آن خسروان
يادگار
ابن
بلخي در اين باره مي نويسد:
2 «پس بفرمود (جمشيد)
تا جملة ملوك و اصحاب و مردم جهان به استخر
حاضر شوند، چه جمشيد در سراي نو بر تخت خواهد
نشستن و جشن ساختن. و همگان بر اين ميعاد آنجا
حاضر شدند و طالع نگاه داشت، و آن ساعت كه شمس
به درجة اعتدال ربيعي رسيد وقت سال گردش، در
آن سراي به تخت نشست، و تاج بر سر نهاد و همة
بزرگان در پيش او بايستادند. و جمشيد گفت بر
سبيل خطبه كه ايزد تعالي ورج و بهاء ما تمام
گردانيد و تأييد ارزاني داشت، و در مقابلة اين
نعمتها بر خويشتن واجب گردانيديم كه با رعايا
عدل و نيكوئي فرمائيم.
|
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)