)
مينياتور
ايراني
(3)
علي
كريمي
در
شماره قبل بحث درباره سبكهاي مينياتور سازي
ايران از بعد از اسلام بود و تذكر داده شد كه
در قرون اوليه بعد از ظهور اسلام هنرمندان با
ذوق ايراني اجازه تزئين و تذهيب كتب مقدس را
بدست آوردند و طلاكاري حواشي و سر لوح كتاب و
طرح هاي اسليمي و خطائي و گردشها و تركيببندي
آنها را به شيوه مخصوص كه امروز آنرا استيليزه
مينامند ابتكار كردند.
بعدها
اين ابتكار توسعه پيدا كرد و طرح اسليمي و
خطائي در قالب اصول و قواعد معيني در آمد كه در
دوره سلجوقي و مغول و تيمور علاوه بر تذهيب
كاري در كتابها براي كاشيكاري و نقشههاي
فرش نيز مورد استفاده قرار گرفت.
بدنبال
ابتكار طرح نقوش تزئيني، نقاش از تصاوير و قصهها
نيز آغاز گرديد كه مينياتورهاي دوره بغداد سر
آغاز آنها است.
مينياتورهاي مكتب بغداد بعلت فاصله زيادي كه با هنر قبل از اسلام دارد بكلي سبك و شيوه متداول ايران قبل از اسلام [53] را از دست داده و در عين حال كه يك نوع نقاشي بدوي و مبتكرانه را نشان ميدهد و فاقد و مهارت و قدرت هنري است.
)
يكي از تصاوير مربوط به افسانه هاي بيد پاي (در حدود 1220) كه حيوانات را در حضور ببر تاج بر سري نشان مي دهد. ببر جواش شير را به جرم كشتن شتر به گاو محاكمه ميكند. دمنه شغال با ببر سخن ميگويد
تصوير ديگري از افسانه هاي بيد پاي (در حدود 1220). پادشاه شيران فريب پادشاه خرگوشان را مي خورد و بچاه ميافتد
)
)