فيوضات، جاويد. دانستنيهاي علمي و عملي براي محافظت آثار هنري. دوره 7، ش 73 (آبان47): ص50-56، تصوير.

 

خلاصه: "قالي و قاليچه"، نكاتي درباره نگهداري قالي و گليم ـ "قرمز زرگري" ـ "قلم‌زني" ـ "قليائي" ـ "قير" ـ "كازئين" ـ "كاغذ". روش تهيه آن ـ "كاغذ تورنسل" ـ "كائولن" .

در تنظيم اين سلسه مقالات طوري اقدام شده است كه هر قسمت جداگانه قابل استفاده باشد.

فرهنگ و دانستنيهاي علمي و عملي براي نگاهداري و ترميم آثار هنري

(18)

دكتر جاويد فيوضات

 نكاتي چند درباره نگاهداري قالي و گليم. روش‌هاي زدودن لكه‌هاي گوناگون از روي كاغذ

 قالي و قاليچه (Tapis-Rugs)

با وجود اينكه قالي‌هاي دستباف اجناس بادوامي محسوب شده و در اثر استعمال به آساني فرسوده نمي‌شود معذالك نگاهداري و محافظت آنها مستلزم رعايت نكات چندي است تا به زودي و به عبارت صحيح‌تر قبل از موعد پيش‌بيني شده پاره و فرسوده نشوند. گاهگاهي بايد فرشها را جارو كرد يا به كمك دستگاه مكنده هوا گردگيري نمود و در هر دو مورد بايد امتداد « خواب » فرش را در نظر گرفت زيرا جارو كردن در جهت مخالف خواب فرش نه‌تنها سبب مي‌شودكه ذرات گرد و خاك وارد تار و پود قالي گردد بلكه گاهي گره‌هاي آن را نيز سست مي‌نمايد.

قالي‌هائي كه زياد كثيف شده‌باشند بايد شسته شوند براي اين منظور در ايران از چوبك يا صابونهاي ارزان‌قيمت ( مراجعه شود به انواع صابون و همچنين چوبك در شماره‌هاي قبل ) و در كشور‌هاي اروپائي از صابونهاي مخصوص شستشوي فرش ( مانند Chivers ) استفاده مي‌كنند -  در اين موارد بهتر است ابتدا گوشه‌اي از فرش را با آب صابون بشويند اگر آثار تغيير رنگ يا پخش‌شدگي در قالي مشاهده گرديد عمل شستشوي با آب را متوقف كرده و بجاي آب و صابون نفت ، بنزين و الكل را بكار برند - ( مواد مزبور در شماره‌هاي پيشين تحت عنوان حلالها بيان شده‌اند ) آب‌هاي سنگين براي اين منظور مناسب نيستند و آبهاي سبك مخصوصاً آب باراني كه در طشتي چوبين جمع‌آوري شده باشد براي اين مقصود بسيار مفيد است ( خواص آبهاي گوناگون در اولين شمارة اين سلسله مقالات به تفصيل ذكر گرديده است ). قاليهائي كه در اوقات معيني مرتباً گردگيري شده و جارو شوند به احتمال خيلي زياد از آسيب « بيد » در امان مي‌باشند زيرا اين حشره اكثراً به فرشهائي كه در انبارها مانده و يا در اطاقهاي متروك گسترده شده باشند حمله مي‌كند از اين‌رو جارو كردن قاليهاي سالنها و طالار‌هاي بدون رفت و آمد الزام‌آور مي‌باشد.

براي انباركردن قاليها در انبار بهتر است بجاي « تاكردن » آنها را لوله نمايند ( در ايران اين عمل اكثراً در مورد قاليچه‌ها مرسوم است ) و اگر احياناً تاكردن قالي اجتناب‌ناپذير باشد ( در موارد حمل‌ونقل ) لازم است اين عمل به طريقي انجام گيرد كه روي فرش ( رويه‌پرداز آن ) به طرف داخل قرار گيرد. هنگام زدودن لكه‌هاي فرش احتمال دارد كه داروهاي مورد مصرف رنگ فرش را نيز از بين برده يا تغيير رنگ فاحشي در آن به وجود آورند مثلاً غالب دارو‌هائي كه براي زدودن لكه‌هاي مركب و جوهر بكار مي‌روند رنگ فرش را نيز از بين برده يا آن را بسيار كمرنگ مي‌كند.[50]

به همين جهت غالباً از پاك كردن و مخصوصاً زدودن لكه‌هاي بزرگ و پخششده جوهر صرف نظر كرده و يا به كمرنگ كردن لكه اكتفا مي‌كند - در مورد قاليهاي گران‌قيمت در صورت امكان غالباً ترجيح مي‌دهند كه قسمت لك‌شده را رفو نمايند به اين ترتيب كه پرز‌هاي لك‌شده را شكافته و مجدداً به شكل اوليه مي‌بافند ، البته اين امر در صورتي امكان‌پذير است كه مواد اوليه‌اي را كه براي رفو بكار مي‌برند عيناً نظير مواد قالي باشد ( پشم و رنگ ). لكه‌هاي چربي و روغني به آساني با بنزين پاك مي‌شوند ( رجوع شود به حلالها ) بايد مراقبت كرد تا فرشهائي را كه به مراكز شستشو فرستاده مي‌شود با مواد شيميائي نامناسب نشويند زيرا اين عمل نه‌نتها سبب خسران و زيان پشم مي‌گردد بلكه كم‌وبيش به رنگهاي قالي نيز صدمه مي زند.

 اگر كناره قالي پاره شده يا شكافته باشد ممكن است آن را با كمي دقت به وسيله سوزن و نخ معمولي مرمت نمود لكن تعمير قسمتهاي پاره شده در متن قالي منحصراً بايد توسط رفوگر متخصص انجام گيرد. چون اكثر خوانندگان گرامي از چگونگي بافتن فرش اطلاع داشته و غالباً تكنيك اين فن‌ و هنر ظريف را از نزديك در كارگاههاي قالي‌بافي مشاهده كرده‌اند لذا از بيان مطالبي در اين‌مورد كه بطوركلي جنبه مقدماتي و اصولي خواهند داشت صرفنظر كرده و يادآوري مي‌نمايد كه كتابهاي متعدد و مصوري به فارسي يا به زبانهاي اروپائي دربارة فرش منتشر شده و در غالب كتابفروشي‌ها در دسترس علاقمندان مي‌باشد. هر چند كه استفاده از رنگهاي انيليني(Aniline) از اوايل قرن بيستم ميلادي توسط دولت ايران ممنوع شده است با وجود اين بسياري از بافندگان فرش مخصوصاً در پنجاه سال اخير رنگهاي آنيليني بكار مي‌برند و اين رنگها كه اكثراً ناپايدارند هنگام شستشو زدوده شده و پخش مي‌شوند. اين قبيل رنگها را كه به رنگهاي « ناثابت » معروفند به وسيله قطعه نواري از پارچه سفيد مي‌توان به آساني تشخيص داد. شستشوي اين نوع فرش بسيار خطرناك است و بايد چنانچه در بالا ذكر شد از آن اجتناب شود - بعضي رنگها و مشتقات آنيليني به آساني زدوده نمي‌شوند ولي با گذشت [51] زمان كمرنگ شده و به اصطلاح « رنگ پريده » به نظر مي‌آيند تشخيص اين نوع رنگها مستلزم كسب مهارت و يا متوسل شدن به روشهاي آزمايشگاهي است.

 بايد در نظر داشت كه استفاده از رنگهاي آنيليني براي رنگ‌آميزي اشياء چوبي نيز زيان‌آور مي‌باشد زيرا سبب شكنندگي الياف چوب مي‌شود. فرشهائي كه در ايلات بافته مي‌شوند غالباً رگه‌دار يا دو رنگ هستند به اين معني كه قسمتي از فرش نسبت به ساير قسمتها تيره‌تر يا روشن‌تر است - اين عيب كه در فرشهاي كارگاههاي بزرگ كمتر به چشم مي‌خورد بدين سبب است كه فرشهاي ايلاتي به تواتر بافته شده و هنگام ييلاق و قشلاق ايل فاصله‌اي ميان آن ايجاد مي‌شود و همچنين تهيه مواد اوليه ( پشم و رنگ ) بطور « يكجا » براي مصرف يك يا چند قطعه قالي به ابعاد بزرگ كمتر امكان‌پذير مي‌باشد. بافت فرشهاي چيني شباهت زيادي به قاليهاي ايراني دارد با اين تفاوت كه « گره‌هاي » آنها شل‌تر است هر چند كه تشخيص اين مطلب از جانب افراد غير وارد كمي دشوار است.

 گليم كه در كشورهاي اروپائي به اسامي مختلف مانند (Tapestry Rug - Ghilim - Kilim  ) ناميده مي‌شود فرشي است بدون پرز (Poil - Pile  ) و شستشو و لكه‌گيري آن آسانتر از فرشهاي معمولي است. فرشهاي شرقي در قرن پانزدهم از راه تركيه به كشورهاي اروپائي راه يافت و در قرن هفدهم در فرانسه و در قرن هيجدهم در كشور انگلستان و بعضي ديگر از كشورهاي اروپائي كارخانه‌هاي مخصوصي براي تهيه فرش ايجاد گرديد.

قرمز زرگري (Jeweller’s Rouge)

گرد قرمز رنگي است كه زرگرها اكثراً براي صيقل دادن و پرداخت كردن اشياء نقره‌اي يا طلائي بكار مي‌برند. اين گرد را معمولاً از حرارت دادن (Calciner - Calcining ) سولفات آهن (Ferrous Sulphate) بدست ميآورند اين گرد را به حالت خشك يا به صورت خمير پس از افزودن مقدار كمي آب مي‌توان بطور مؤثر بكار برد.

قلم زني (Ciseler – Chasing)

اين هنر در حقيقت نوعي حكاكي است و عبارت است از كندن نقوش يا طرحهائي بر سطح اجسام فلزي به كمك قلم حكاكي و ابزاري شبيه چكش – شيوه‌هاي گوناگون اين فن تحت عنوان حكاكي و گراور‌سازي (Gravure - Engraving) در شماره‌هاي پيشين ذكر شده‌اند. اينك يادآوري مي‌نمايد كه در كشورهاي اروپائي نوعي حكاكي به نام (Niello) مرسوم است كه اصول آن از روسيه اقتباس شده است به اين ترتيب كه طرح يا نقش مورد نظر را روي ظروف نقره‌اي حك مي‌كنند ( عمق شيارها بايد زياد باشد ) سپس شيارها را با يكي از تركيبات سرب ( مثلاً اكسيد سرب ) پرمي‌كنند با مرور زمان تركيب سرب سياه‌رنگ شده و طرح زيباي سياهي در زمينه سفيد نقره‌اي به وجود مي‌آورد. همچنين نوع ديگري از تزيين (Decoration) اشياء فلزي ديده مي‌شود كه در كشورهاي اروپائي به سبك شامي (Damas’cening  ) معروف است – اصول اين سبك چنين است كه به وسيله ابزار حكاكي طرح مورد نظر را روي شيئي فلزي بصورت شياري حك مي‌كنند كه مقطع شيار مثلثي‌شكل است ( رأس مثلث به طرف سطح خارجي فلز است و قاعدة آن كه پهن‌تر است در داخل فلز قرار مي‌گيرد ) سپس سيم نقره‌اي يا طلائي را به كمك حكاكي وارد شيار مي‌نمايند شكل مخصوص شيار سبب مي‌شود كه سيم در شيار كاملاً جايگزين شده و به آساني از آن خارج نشود ( اين شيوه در ايران و هند براي تزيين بعضي اشياء فلزي مخصوصاً اسلحه از قبيل سپر و نظائر آن بسيار متداول بوده است ).

قليائي (Alcali _ Alkali)

معمولاً اصطلاح قليائي در علم شيمي به ئيدراكسيد (Hydroxide) محلول فلزات قليائي (Caesium-Rubidium- Lithium – Potassium - Sodium) اطلاق مي‌گردد - از پنج فلز نامبرده در بالا تركيبات دو فلز اولي ( سديم – پتاسيم ) بيشتر از سايرين در طبيعت يافت مي‌شوند مانند كلرورسديم كه همان نمك طعام معمولي است. [52] ئيدرات سديم و ئيدرات پتاسيم كه ئيدراكسيد سديم و ئيدراكسيد پتاسيم نيز ناميده مي‌شود اگر بصورت خالص باشند بصورت جامد و بيرنگ در تجارت يافت مي‌شوند و در بعضي موارد مانند پاك كردن لكه‌ها يا تهيه اجسام خاصي مورد نياز هنرمندان و مرمت‌كنندگان اشياء هنري قرار مي‌گيرند - اين اجسام در آب حل مي‌شوند و محلول آنها سموم بسيار قوي بشمار مي‌آيند و اگر روي پوست بريزند توليد سوختگي‌هاي شديد مي‌كنند - به همين جهت محلول ئيدرات سديم را سود محرق نيز مي‌نامند - بطوري‌كه در مبحث اسيدها در شماره‌هاي قبل ذكر گرديده است همچنان‌كه ضد سم و ترياق آسيدها اجسام قليائي مي‌باشند - ضد سم و ترياق مواد قليائي نيز آسيدهاي ضعيف مي‌باشند و در اين مورد بهترين ضد سم محلول رقيق سركه (Acetic Acid) يا محلول رقيق جوهرليمو (Citric Acid) مي‌باشد – اگر آسيدهاي مزبور در دسترس نباشد بهترين روش در موارد مسموميت يا سوختگي ناشي از مواد قليائي شستشوي با آب فراوان مي‌باشد ( براي اطلاعات بيشتر رجوع شود به آسيدها - صابونها - سود محرق در شماره‌هاي پيشين ).

قير(Bitume - Bitumen)

اسم كلي است براي تعدادي از مواد طبيعي كه شامل آسفالت (Asphalt) و زفت (Poix – Pitch) و حتي قطران (Goudron – Goal Tar) نيز مي‌گردد - انواع مواد قيري را از زمان‌هاي گذشته تاكنون به اشكال گوناگون و براي موارد مختلف بكار مي‌بردند مثلا مصريان آن‌ را براي موميائي كردن اجساد و سومريها براي تهيه مجسمه‌هائي كه غالباً با سنگهاي رنگين مانند (Lapis Lazuli) تزيين مي‌شده است بكار مي‌بردند. گاهي نيز از بعضي اقسام قير بعنوان ماده رنگين استفاده مي‌شده است كه اكثراً خوش فرجام نبوده‌اند زيرا مواد قيري نه‌تنها به آساني خشك نمي‌شوند بلكه در اطاقها و مناطق گرم ، نرم شده و ساير قسمت‌هاي تابلو يا شيئي را نيز آلوده و فاسد مي‌نمايند قيرهاي معدني در نفت به آساني حل مي‌شوند.

كازئين(Caséine – Casein)

مادة پروتئيني از شير دلمه شده (Lait Caillé- Curdled Milk) تهيه مي‌شود - در حال حاضر كازئين را به مقدار زياد براي تهيه بعضي اقسام پلاستيك در صنايع پلاستيك بكار مي‌برند. از نقطه‌نظر هنري بعضي نقاشان از آن براي تهيه (Gesso) استفاده مي‌كنند البته به ژسوهائي كه با كازئين تهيه مي‌شوند بايد مقداري ماده نگاهدارنده بيفزايند تا مورد هجوم كپكها و باكتريها قرار نگيرند - بعضي نقاشان نيز اين ماده را در رنگ‌آميزي نقاشيهاي تامپرا بكار مي‌برند ( براي اطلاع بيشتر مراجعه شود به ژسو و تامپرا در شماره‌هاي قبل ).

كاغذ(Papier-Paper)

ازآنجائي‌كه روش تهيه كاغذ در زمانهاي قديم ممكن است براي مرمت‌كنندگان سودمند باشد لذا روش كلي تهيه كاغذ كه در گذشته معمول بوده است بطور مختصر بيان مي‌شود - ابتدا قطعات پنبه و پارچه و كهنه را جمع‌آوري كرده و پس از جوشانيدن آنقدر مي‌كوبند تا بصورت خمير درآيد - خمير حاصل را در ظرفهاي بزرگي با افزودن آب رقيق كرده و به غلظت كرم (Cream) در مي‌آورند و توري سيمي ريزبافي را در اين خمير فرو برده و پس از مدتي خارج مي‌كنند تا آب از سوراخهاي توري خارج شده و الياف كاغذ به شكل نمد روي شبكه باقي بماند - الياف مزبور را تحت فشار زياد قرار داده و كاملا خشك مي‌كنند و بالاخره هر دو رويه كاغذ را به چسب مرغوبي مي‌آلايند تا صاف و براق شود ( كاغذهاي خشك‌‌كن را چسب نمي‌زنند تا بتوانند آب را به آساني جذب نمايد ). براي پاك كردن لكه‌هاي روغني و چربي از كاغذ مي‌توان قطعه كاغذ را در ظرف نفت يا بنزين فرو برد و اگر اجراي اين عمل دشوار باشد كافي است قطعه‌اي از پنبه خام را به حلال آغشته و به آرامي روي ناحيه لك شده بمالند.

روش تهيه كاغذ از خمير چوب

انواع كپكها مي‌توانند در شرايط مناسب به كاغذ حمله‌ور شوند - راه مبارزه با اين آفت تحت عنوان ( كپك ) بعداً ذكر خواهدشد. كاغذهائي كه در اثر مجاورت با گرد و خاك رنگين و لكه‌دار مي‌شوند ، در صورتي كه لكه‌ها قهوه‌اي‌ رنگ باشند يقيناً در اثر وجود ذرات اكسيد آهن در گردوخاك است. راه محافظت كاغذ و طرق زدودن لكه‌هاي مزبور قبلا تحت عنوان ( زنگ آهن ) بيان شده است بهتر است از معالجه كاغذهائي كه در اثر مرور زمان و عوامل گوناگون شكننده و بي‌دوام شده‌اند صرفنظر گردد زيرا مرمت اين قبيل كاغذها امري است دشوار و كاملا فني كه در صلاحيت افراد عادي نمي‌باشد. [54]

ممكن است چسب بعضي از قسمتهاي قطعه كاغذ پر ارزشي هنگام لكه‌گيري يا مرمت در اثر سهل‌انگاري و يا عدم اطلاع متصدي از بين رفته و آن ناحيه بصورت كاغذ خشك‌كن جلوه‌گر شود - البته روتوش ناحيه آسيب‌ديده امري است دشوار لكن ساده‌ترين راه براي ترميم آن استفاده از محلول غليظ ژلاتين در آب است كه به كمك برس نرم و كوچكي به ناحيه آسيب‌ديده مي‌كشند- اگر ناحيه آسيب‌ديده خيلي وسيع نباشد بهتر است محلولي از آستات سلولز ( فيلم خام ) در آستن تهيه كرده و به وسيله دستگاهي شبيه عطرپاش به ناحيه مورد نظر بپاشند ( خواص مواد مزبور در شماره‌هاي پيشين ذكر شده‌اند). [55]

 

روش آماده كردن چوب براي كارخانه كاغذسازي

در حدود يك قرن پيش هنرمندان ماده‌اي از كاغذ به نام (Papier Mâché) تهيه كرده و با آن اشياء ظريف قشنگي از قبيل ، انفيه‌دان ، جعبه‌هاي توالت ، بشقاب و سيني‌هاي كوچك و نظائر آنها را ساخته و غالباً آنها را با قطعات طلا يا مرواريد و صدف تزئين كرده و چه بسا به جاي نشانيدن قطعات جواهر روي سطوح - اشياء مورد نظر را نقاشي مي‌كردند ( اجراي اعمال مزبور به سبب منشاء خميري كاغذ بسيار سهل و آسان است ). براي تهيه (Papier Mâché) قطعات بزرگ كاغذهاي كهنه را در حين جوشانيدن مي‌كوبيدندند تا به خمير غليظي تبديل شود. سپس مقدار كمي صمغ عربي بدان مي‌افزودند تا شكل‌پذير گردد تا بتوان آن را قالبگيري كرد - اين ماده را پس از خشك شدن مي‌توان صيقلي نمود و روي آن نقاشي كرد. گاهي تعداد زيادي اوراق كاغذ را به يكديگر مي‌چسبانند تا ضخامت كافي پيدا نمايد سپس مقوائي كه بدين ترتيب بدست آمده است تحت فشار قرارداده و در قالبها به هر شكلي كه مايل باشند در مي‌آورند- شيئي راكه به اين روش تهيه كرده‌اند چندين دفعه بورني سياه‌رنگي كه مخلوطي است از آسفالت ، اسانس تربانتين ، رزين و روغن دانه كتان مي‌آلايند تا رنگ سياه بَّراقي پيدا نمايد عمل اخير را (Japanning) مي‌نامند. ساده‌ترين راه براي تهيه (Papier Mâché) عبارت از اين است كه مقداري كاغذ روزنامه كهنه را ريز ريز كرده و در آب ريخته و مدت بيست‌وچهار ساعت بگذارند خيس بخورد ، سپس مقداري آب و چسب نشاسته بدان بيفزايند تا بصورت خمير غليظ درآيد مادة مزبور را پس از اينكه سفت شد مي‌توان صيقل داد و حتي با كاغذ سمباده سائيد و به شكل دلخواه درآورد و يا روي آن نقاشي نمود - گاهي مخلوطي را كه به روش نامبرده بالا تهيه مي‌شود براي بتانه كردن مبلها و اشياء چوبي بكار مي‌برند. ( اين ماده را در انگلستان نيز Papier Mâché مي‌نامند ).

كاغذ تورنسل ، (Papier Tournesol- Litmus Paper)

نوارهاي كاغذ خشك‌كن سفيد يا كاغذ صافي را در محلولي كه از نوعي گلسنگ (Lichen) بدست مي‌آيد فرو برده و مي‌گذارند خشك شود ( تورنسل خالص بصورت قرص يا حبه در اغلب داروخانه‌ها موجود است و براي تهيه محلول كافي است يك يا چند حبه را درآب حل نمود و نوارهاي كاغذ را در محلول بدست آمده فرو برند ) نوارهائي كه بدين طريق تهيه مي‌شود به عنوان معرف (Indicateur) بكار مي‌رود بدين معني كه به وسيله هر نوار مي‌توان تعيين كرد كه محلولي آسيد ، قليا و يا خنثي است زيرا كاغذ تورنسل در محلول آسيد قرمز و در محلول قليائي آبي‌رنگ مي‌شود و اگر محلولي از نظر شيميائي خنثي باشد كاغذ تورنسل در آن تغيير رنگ نخواهد داد.

كائولن(Kaolin)

يا خاك چيني كه بصورت گرد ( پودر ) جسمي است نرم و سفيد و اگر لمس شود كمي چرب به نظر مي‌آيد ، از نقطه‌نظر شيميائي سيليكات آلومينيوم آبدار است كه معمولاً از تجزيه سنگها و صخره‌هاي فلدسپات به دست مي‌آيد ( رجوع شود به انواع سنگها در شماره‌هاي پيشين ) - اگركائولن را با آب خمير كرده و پس از قالبگيري بپزند انواع ظروف ظريف و نفيس چيني بدست مي‌آيد اين ماده را علاوه از تهيه چيني براي تهيه زمينه رنگهاي مختلف مخصوصاً در نقاشيهاي آبرنگ بكار مي‌برند. گاهي كاغذ و اكثراً تنزيب را به محلول كائولن آغشته و براي پانسمان از آن استفاده مي‌كنند. [56]