|
ويل ديورنت
با توجه به اين نظر چايلد: كه فرهنگ مادي
پايان هزارهي چهارم مومنجودارو ( درسند )
قابل مقايسه با دورهي قرون وسطائي هر شهر
اروپائي است ، از خود ميپرسد: ابداعات
و اكتشافاتي كه خاص تمدن پيش از سومري
است ، آيا حاصل پيشرفتهاي محلي در خاك بينالنهرين نيست؟ و بايد آن را نتيجهي الهام
سند دانست؟ اگر چنين است آيا خود سومريها
از هند و يا لااقل از مناطق نزديك حوزهي
نفوذ و فرهنگ سند آمدهاند؟
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
سايكس مينويسد: كه
در نوشتهها ، آنان را سياهسران ضبط كردهاند ، و سرزمين اصلي آنها كوهستاني
بوده ، زيرا خدايانشان را در حالتي كه روي
كوهي ايستادهاند نمايش دادهاند ، و نيز از
مساكن و اماكن اوليهشان ( كه چوبي بوده )
برميآيد كه سرزمين مزبور جنگلي و بيشهاي
بوده است. آيهاي در سفر تكوين تورات
هست
)
:واقع
شد كه چون از مشرق
كوچ ميكردند هموارهاي در زمين شنعار
يافتند و در آنجا مسكن گرفتند ) باب11- آيهي 2-
كه بيشك مربوط
[17] به سومريان است.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
به كمك
بررسان ديگري ، با مردمي موسوم به دراويدي ( در جنوب
هندوستان ) آشنا ميشويم كه رد آنها را از
نواحي سند و بلوچستان تا بينالنهرين
ميدهند. ديورنت در فصل چهارم كتاب اول
تاريخ تمدن خود ، مينويسد: در آن زمان كه
آريائيها به سرزمين هند هجوم بردند ،
دراويديها مردمي بافرهنگ و بازرگاناني
ماجراجو بودند كه درياها را مينورديدند
و تا سومر و بابل نيز رسيده بودند. هنري
فيلد ( در مردمشناسي ايران ) به نقل از دنيكر مي
نويسد: كه قبيلهي براهوئي بلوچستان ، تيرهرنگ و از نژاد دراويدي بودند و زبان
براهوئي نيز از نوع زبان دراويديها ميباشد.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
علاوه بر
اين گفتگوها و نظريات ، مدرك بسيار معتبر
ديگري موجود است كه سومريها را چنانكه
بايد به ما ميشناساند و چهرهي حقيقي آنان
را مينماياند ، و جهانبيني آنان را نسبت
به وقايع اطرافشان براي ما بازگو ميكند ، و ما
از اين راه ، ميتوانيم به چگونگي منطقهي
زندگي آنان پي ببريم. اين سند معتبر ، نوشتههاي
مكشوفهي آنان است كه عبارت از يك سلسله
منظومههاي ادبي ، فلسفي و اجتماعي است كه
ساموئل كريمر آنها را به نام الواح سومري
تدوين نموده و ترجمهي فارسي آن نيز موجود
است. كريمر در اين كتاب مينويسد: كه در
هيچيك از منظومههاي سومري اشارهاي صريح
به تاريخ مهاجرت آنان به سوي بينالنهرين نيست ، و احتمال ميرود كه سومريان از آنسوي
قفقاز و درياي خزر به نواحي غربي ايران
سرازير شده باشند. كريمر پس از اشاره به
اينكه ( دورهي پيش از سومريان با زراعت در
دهات آغاز شده است ) مينويسد: نظر رايج
كنوني بر اين است كه تمدن مزبور را
مهاجراني از جنوب غربي ايران همراه خود
به جنوب بينالنهرين آورده بودهاند.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
در
يكي از منظومههاي سومري ، از بشره و رنگ سر
و صورت آنان به صراحت چنين اشاره شده است:
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
مردم را
به قرارگاهشان باز ميگردانم.
در شهرها ، جاهائي براي شرايع
آسماني خواهند ساخت.
آجرهاي خانههاي ما را در جاهاي
پاكيزه خواهند نهاد.
جاي پاكيزهاي كه براي دستورهاي
ماست.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
پس
از آنكه ( آن ) خداي آسمان.
و ( انليل ) پدر همهي خدايان.
و ( انكي ) خداي آب.
و ( ننخرماك ) الههي مادر.
سياهسران را آفريدند ، از زمين گياه
روئيد.
جانوران ، چهارپايان دشت ، استادانه
آفريده شدند.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
در منظومهي
ديگري از سومريان ، سخن از زماني است كه
سومريان برهنه بودند و پوشيدن را نميدانستند
و خانه نداشتند. حيوانات را اهلي نكرده
بودند ، و زراعت كردن را نميدانستند. تا
بر اثر تقاضاي مردم ، خدايان راه اجراي اين
امور را برايشان روشن كردند و از نعمتها
برخوردارشان كردند:
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
پس از آنكه بر فراز كوهستان ، زمين و
آسمان.
خداي آسمان ( آن ) سبب زاده شدن ( انوناكي )
پيروانش گشت.
چون ( اشنان ) خداي غله آفريده نشده و
به دنيا نيامده بود.
چون ( اوتو ) خداي پوشاك آفريده نشده
بود.
نه ميش بود و نه بره ، نه بز بود و نه
بزغاله.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
چون ( اوتو ) ديده بر اين جهان نگشوده
بود.
و تاجوتخت گياهي برپا نشده بود.
و ( سموگان ) خداي دشت ، هستي نيافته بود.
چون ايشان ( انوناكي ) طرز خوردن نان و
پوشيدن جامه را نميدانستند.
با دهان همچون گوسفندان علف
ميخوردند و از جوي آب مينوشيدند.
در آن روزگاران ، در كارگاه آفرينش
خدايان ، و در خانهي ايشان ( به نام دوكو ) لهار ( خداي
رمه ) و اشنان آفريده شدند.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
در
آن روزها انكي به انليل ميگويد: اي پدر
انليل
بگذار لهار و اشنان ( كه در دوكو
آفريده شدند ) به زمين فرود آيند.
لهار و اشنان ، از دوكو فرود آمدند.
آغل را ، انكي و انليل براي لهار
ساختند.
گياهان و علفهاي فراوان به او دادند.
براي اشنان خانه ساختند.
و گاوآهن و شانهي چوبي به او دادند.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
|
)
)
)
)
)
)